او كيست كه اينچنين پروردگار را مونس خويش شناخته و با او به گفتگو نشسته و از او راه نجات مي جويد؟ او كيست كه زندگي را در پرتو نور خداوند مي بيند؟ چه زيبا زندگي مي كند و چه زيبا جهان را مي بيند! چه آسان و ساده از كنار توهم ها و دشواري هاي دنياي پر زرق و برق امروزي مي گذرد! چقدر مسرور است! نگاه كن كه چگونه برق شوق  چشمانش آدمي را جذب مي كند. اندوهش، اندوه ديگران و شاديش شادي همنوعان است. مدارا و محبت با هر لحظه زندگيش عجين است و راهكارهاي صميمانه و دلسوزانه اش تسلي دهنده هر قلب رنجور. او كيست؟ شايد جواني بيست ساله؛ كسي كه ديگران شايدبه راحتي باور نكنند؛ اما من شكي ندارم كه او مي تواند جواني بيست ساله باشد؛ چرا كه او خود را يافته، هدف از زندگيش را فهميده و چهارچوب شخصيتش را چنان محكم و استوار نموده كه هيچ طوفاني تاب درهم كوفتن آن را ندارد. او سرافراز و سربلند، با نيرو گرفتن از روح الهي، هر لحظه وجودش را قوي مي سازد و مشكلات را به ميدان فرا مي خواند. اما چراچنين افرادي چون كبريت احمر كمياب شده اند؟ چرا ما با خيل عظيمي از جوانان بي هدف، الكي خوش، سرخورده و خسته روبروييم، كساني كه با هر نوع جاذبه و كششي به هر سويي مي روند؟ چرا؟ شايد ريشه تمامي اين ناهنجاريها را در بحران هويت بتوان يافت؛ يا در حقيقت در نحوه رويارويي با بحران هويت.

  اين بحران در سنين نوجواني و جواني به وجود مي آيد؛ سنيني حساس كه فرد تصويري از خود و اطرافيان و در حقيقت كل هستي و جهان،  در ذهن مي سازد و اين تصوير همراه با او خواهد بود؛ تصويري هميشگي. او خود را چگونه مي يابد؟ چه كساني در اين تصوير سرنوشت ساز تأثير گذار هستند؟

    اميدوارم روزي برسد كه همه ما بزرگترها جوانان را بهتر بفهميم و به احساساتشان، سرورشان،اندوهشان و عشقهايشان احترام بگذاريم؛ زيراحقيقت وجودي ما،                                         اين چنين مسئوليت با عظمتي را برايمان ترسيم نموده است؛ حقيقتي كه جلوه هائي از آن در حيات واقعيمان نمودار است. 

   اگر قدم در راه صحيح گذاريم به راحتي به اين مهم خواهيم رسيد و نهايتأ صداي مناجات زيبايشان رااز جميع جهات خواهيم شنيد.